Նոր ազգային մտքի ծննդյան հրամայականը - մաս առաջին
Երեկ ներկա էի Իմպիչմենտի կազմակերպած հանրահավաքին, որին նաև միացել էր Արամ Սարգսյանի «Հանրապետություն» ու Արամ Կարապետյանի «Նոր Ժամանակներ» կուսակցությունները:

Բավականին շատ մարդ կար հանրահավաքին: Ակնհայտ է, որ դժգոհությունը հասարակության մեջ կա ու ընդամենը պատրվակ է փնտրում որպեսզի սկսի նորից ինքնաարտահայտվել: Եվ ինչպիսի քաղաքական ուժ էլ, որ այսօր հանդես գար կոշտ ընդդիմադիր դիրքերից ապա կհավաքեր այդքան մարդ:  Այսօր այդ վճռականությունը ունեն այս երեք ուժերը ու դրա համար էլ նրանց հետևից մարդիկ գնում են: Ի դեպ իմ դիտարկումներով մարդկանց լավ ոգևորեց Արամ Կարապետյանի ու Արամ Սարգսյանի ելույթները:

Նաև իմ համար ակնայտ է, որ Իմպիչմենտը այն տեսքով որ հիմա կա չի կարող հասնել մեծ արդյունքների, որովհետև նա միայն ընդդեմ է, և խուսափում է ռեալ հարցերին անդրադառնալուց:  Հիմնական դրույթն է, տապալենք համակարգը հետո նոր մի բան կանենք: Այդ հիմնադրույթից ելնելով էլ, այն կրում է շատ անձնավորված տեսք, այսինքն ուղղված է ավելի շատ անձերի դեմ քան կոկրետ համակարգի էության փոփոխման դեմ: Որն էլ ակնհայտ երևում է իրենց լոգոյում:

Բայց պետք է համենայնդեպս նշեմ մի դրական հատկանիշ, որը էականորեն տարբերում է Իմպիչմենտին մնացած ընդդիմադիրներից: Դա այն է, որ նրանք իրենց ելույթներում մարդկանց չէին բռնաբարում այնպիսի տերմիներով ինչպիսին էին «եվրոինտեգրացիա», «միջազգային դիտորդներ», «դեսպանների կարծիք», «կոռռուպցիայի դեմ պայքար» : Իմպիչմենտականները ավելի շատ շեշտը դնում էին ներքին ուժերի վրա, սեփական ինքնակազմակերպման անհրաժեշտության վրա: Սա դրական բան է: Նիկոլի այն գաղափարը, որ ամեն մարդն էլ որոշող է շատ դրական է ու գովերգելի: Նաև մի քանի ելույթներում հնչեցվեց այն մասին, որ 5000 տարվա ազգին կոտրել հնարավոր չի, եղան ազգային-ազատագրական շարժում սկսելու կոչեր,  ինչը նույնպես հետաքրքիր էր լսել այնպիսի ուժերի կողմից որոնց որոշ զլմներ փորձում են ներկայացնել որպես ապազգային: 

/շարունակելի/