Իմ ընտրությունը
Երեկ ինձ մի քանի հոգի համոզում էին գնալ ընտրությունների: Նույնիսկ ավտոմեքենա էին բերել տան դեմը կանգնեցրել, որով կարող էի արագ գնալ տեղամաս, բայց ի վերջո չգնացի:
Այսօր առավոտյան տեսնելով ընտրության արդյունքները ևս մի անգամ համոզվեցի որ ճիշտ արեցի, որ չմասնակցեցի այդ անիմաստությանը:

Դեմոկրատիան այն տեսքով, որ մենք պատկերացնում էինք անկախությունից հետո, Հայաստանում սկսեց մեռնել 1995-ից սկսած և իր վերջակետին հասավ 2005-ի ռեֆերենդումի ժամանակ:  Եվ այդ դեմոկրատիայի մահվան պատճառը շատ պարզ էր: Նա չունեցավ բավականաչափ կրողներ Հայքում: ՀՀՇ-ականները առաջինը դավաճանեցին Դեմոկրատական սկզբունքներին ու առաջինը բռնաբարեցին դեմոկրատիան Հայաստանում:  Իսկ սովորական ժողովրդի համար այն այդպես էլ խորթ մնաց, քանի որ դեմոկրատիա բառը նույնացավ ալան-թալանի, արվամոլության, աղանդավորության, թուրքասիրության, սանձարձակության, նյութապաշտության և այլ մերժվող երևույթների հետ:  

Իսկ հիմա ժողովրդին դեմոկրատիան այլևս չի հետաքրքրում: Մի 10000 դրամը ավելի կարևոոր է, քան ամբողջ դեմոկրատական փիլոսոփայությունը ոտից գլուխ վերցրած:  Չգիտեմ ......... միգուցե սա այնքան էլ մեծ տրագեդիա չի, որքան կփորձեն մեզ այն ներկայացնել: Բայց մի բան հաստատ գիտեմ:  

Ազգի մասին իսկապես մտածողները պետք է փնտրեն ազգի շահերի պաշտպանության ու վերնախավի վրա ազդելու այլ լծակներ: Սա շատ ավելի հրատապ խնդիր է, քանի որ մենք դեռ ունենք բազում չլուծված համազգային խնդիրներ, իսկ հայը շարունակում ձուլվել հենց Հայաստանում:

Ընտրությունները այլևս լծակ չեն, դրանք ընդամենը մի մեծ բացօթյա յառմառկա են