Լիլիթի մասին լեգենդը ունի խորը արմատներ: Այն ծագում է շումերական շրջանից, փոխանցվել է բաբելոնացիներին իսկ հետագայում հայտնվել հին կտակարանի ոչ կանոնիկ մագաղաթներում: Լիլիթը հակասական կերպար է, այնպես հակասական ինչպիսին կին էակն է: Լիլիթը ներշնչել է բազմաթիվ պոետների, այդ թվում նաև մեր Ավետիք Իսահակյանին: Ներկայացնում եմ ձեզ Ավետիք Իսահակյանի «Լիլիթ» պատմվածքի առաջին մասը: Հետաքրքիր է, որ երևի միայն հայերի մոտ այդքան տարածված այդ անունը: Երևի մենք էլ շատ հակասական ազգ ենք:

ԼԻԼԻԹ             

  Աստված՝ երկինք ու երկիր և բոլոր կենդանիներն ու բույսերը իր արարչական մի սոսկ խոսքով ստեղծելուց հետո՝ առավ անասունների ոտքի տակ ընկած հողից մի կտոր և նրանից ստեղծեց մարդուն։
   Ստեղծեց նրան, որ սա սքանչանա իր վեհ գործերի վրա և  փառավորե  աստվածային անունը։
   Եվ բնակավայր տվեց նրան Եդեմի դրախտը։
Նորաստեղծ Ադամը հիացավ աստծու  հրաշաալիքների վրա։ Մեկ-մեկ նայեց անսուններին,թռչուններին և զանազան բույսերին, զարմացավ և փառաբանեց  մեծ  վարպետի անունը։ 
   Եվ իրեն զգալով մենակ  ու անընկեր՝ սկսեց ձանձրանալ, սաստիկ  ձանձրանալ։
   Աստված  տեսնելով Ադամի մենակությունը՝ խոսեց ինքն իր հետ,--- 
   «Եկեք  ստեղծենք Ադամի համար  մի  քնքուշ ընկեր, որ մարդը միայնակ չվայելե դրախտի հրապույրները»։
   Եվ բռնեց դեպի վեր սուրացող կրակը, և նրա բեկբեկուն, ճախրուն  բոցերից ստեղծեց անդրանիկ կնոջը՝ Լիլիթին։
   Եվ նայելով  իր ստեղծածի վրա՝ հիացած  ասաց.
   «Բարի  է, որովհետև  գեղեցիկ է»։
 
  

Լիլիթ - 
Մաս առաջին
Մաս երկրորդ