Մի հաղթանակի պատմություն

Երևի թե տեղյակ եք, որ ԱՄՆ-ի հայ ուսանողները ստորագրահավաք էին սկսել որպեսզի իրենց մոտ Հայաստանի պատմությունը դասավանդվի այն նույն դասագրքերով ինչ որ այստեղ Հայաստանում, և դեն շպրտվեն կեղծ հայագիտական դպրոցի անգրագետ դասագրքերը:
Համառ պայքարից հետո, մեր ակադեմիայում տեղի ունեցած թեժ քննարկումներից հետո ի վերջո կարելի է արդեն ասել որ ունենք հաղթանակ: Այսուհետ մեր հայրենակիցները, և ոչ միայն հայերը, հնարավորություն կունենան սովորելու Հայաստանի պատմությունը բարձր մակարդակի վրա:

Այս թվացյալ համեստ հաղթանակը իրականում շատ մեծ ձեռքբերում է, քանի որ շանս է առաջանում, որ նոր հայագետների սերունդը Արևմուտքում ստանալով լուրջ գիտելիքներ կկարողանա ներդնել Արևմտյան գիտական բաստիոնի մեջ մեր հայաստանյան տեսակետները, որը մի քանի գլուխ բարձր է, բայց քանի որ լավ չի ներկայացվում ապա այդպես էլ մնում է անհասանելի արևմտյան շրջանակների համար: Իսկ երբ կարողանանք գրավել Արևմտյան գիտական պատմական բաստիոնները ապա դրանից հետո թուրք-ադրբեջանական խաժամուժի կեղծարարությունների քիթ ու մռութը ջարդելը կլինի ընդամենը տեխնիկայի խնդիր:

Իսկ հիմա ներկայացնեմ թե ինչպես և ովքեր ստեղծեցին այս հաղթանակի հիմքերը:
Առաջինը Արմեն Այվազյանը, որը 1998-ին տպեց ««Հայաստանի պատմության լուսաբանումը ամերիկյան պատմագրության մեջ (քննական տեսություն)» գիրքը ( շնորհիվ Armenianhouse.org-ի գիրքը կա համացանցում ) որտեղ մանրակրկիտ ձևով բացահայտվեցին այն բոլոր աղավաղումները, սխալները ու նույնիսկ կեղծիքները որոնցով լցվել էր հայագիտությունը Արևմուտքում: Ջախջախիչ վերլուծություն, որին այդպես էլ ոչ մեկ հանգամանորեն չպատասխանեց, եթե չհաշվենք Ռասելի հիստերիկան:

Հետագայում 10 տարիների ընթացքում գաղափարը տարածվեց ու ներծծվեց մարդկանց մեջ, և ի վերջո 2008-ին Արթուր Արմինը և մի շարք այլ անհատներ, որոնց ոչ բոլորի անունները գիտեմ, սկսեցին կազմակերպված պայքար: Ստեղծվեց կես ժամանոց ֆիլմ, որտեղ հակիրճ ներկայացվեցին հիմնական աղավաղումները: Պարզ ցույց տրվեց, որ այդ պատմական աղավաղումներից ամենաշատը օգտվում են թուրք-ադրբեջանական քաղաքական հայատյաց շրջանակները:

Ֆիլմը ունեցավ մեծ ազդեցություն, լուսաբանվեց մամուլում: Հատկապես լուրջ դերակատարում ունեցավ Ստեփան Քիրեմիջյանը, որի ակտիվ քարոզչական աջակցության շնորհիվ շատերը միացան շարժմանը:
Ինչ որ է, ունենք կոնկրետ արդյունք, որը հուսանք կտա իր պտուղները: Իսկ վերջում էլ ներկայացնեմ Քիրեմիջյանի վերջի ելույթը այս դեպքերի կապակցությամբ:

Վերջում ուղղակի ավելացնեմ, որ այս ամենը կարող է օգուտ բերի եթե ի վեջո զուտ հայտարարություններից ու որոշումներից այն կողմ դառնա գործ:  Այլապես ամեն ինչ կմնա նույն վիճակում: Պետք են մարդիկ ուսանողներ, գիտնականներ, որոնք կգրեն հոդվածներ, գրքեր, կզարգացնեն տեսություններ, կհրապարակեն դրանք հեղինակավոր գիտական պարբերականներում: Եթե դա չարվի ապա ինչքան էլ պայքարներ մղվի ապա միևնույն է Ռասելի, Սյունի և այլոց խայտառակ գրքերը կմնան էլի միակ «հեղինակավոր» աղբյուրները:

հ.գ. Ներողություն եմ խնդրում եթե որևէ մեկին չեմ նշել: Եթե տեղեկություն ունեք այս ամենի մասին, որ ըստ ձեզ կարևոր է հաճույքով կավելացնեմ: