Ուխտ Արարատը թողարկել է հատուկ համար նվիրված հայկական հարցերին, բազմաթիվ հետաքրքիր հոդվածներով ու պատմական փաստաթղթերով:
Չկա մի ասպարեզ. քաղաքական, դիվանագիտական, տնտեսական, պատմական, հոգևոր, մշակութային…, անգամ մարզական, որտեղ ամեն օր և ամեն ժամ չոտնահարվեն հայի և հայության իրավունքները: Եվ չկա դրանց մեջ մի դեպք, որ ենթակա չլինի պատասխանատվության ու պատժի: Պետք է փաստել, սակայն, որ մենք վատ ենք տիրապետում օրենքին, իրավունքի մեխանիզմին, այդ թվում՝ միջազգային..., ավելի ճիշտ կլինի ասել, ընդհանրապես
չենք օգտվում դրանից:....
Չկա մի ասպարեզ. քաղաքական, դիվանագիտական, տնտեսական, պատմական, հոգևոր, մշակութային…, անգամ մարզական, որտեղ ամեն օր և ամեն ժամ չոտնահարվեն հայի և հայության իրավունքները: Եվ չկա դրանց մեջ մի դեպք, որ ենթակա չլինի պատասխանատվության ու պատժի: Պետք է փաստել, սակայն, որ մենք վատ ենք տիրապետում օրենքին, իրավունքի մեխանիզմին, այդ թվում՝ միջազգային..., ավելի ճիշտ կլինի ասել, ընդհանրապես
չենք օգտվում դրանից:....
Այսօր 11-րդ ամսի 11-րդ օրն է: Այս օրը 1918 թվականին կնքվել է Առաջին Համաշխարհային պատերազմի ավարտը, որտեղ Գերմանիան ընդունեց իր պարտությունը: Հրադադարը ուժի մեջ մտավ Փարիզի ժամանակով ժամը 11-ին: Ամեն տարի Եվրոպական երկրներում այս օրը նշվում է հատուկ արարողակարգերով: Կարծիք կա որ երեք 11 թվերի հայտնվելը այդ պատմական իրադարձության մեջ պատահականություն չի այլ խորհրդապաշտությամբ տոգորված եվրոպական վերնախավերի կնիքն է: Ինչևէ....
Ի դեպ խորհրդապաշտության հողի վրա խանգարված մի այլ անձնավորություն Հիտլեր անունով, ստիպեց Ֆրանսիային ընդունել իր պարտությունը հենց այն նույն վագոնում որտեղ 18 թվին ստորագրել էր իր պարտությունը: ![]()
Թե ինչ աստիճանի անկում է ապրել կրթությունը Հայաստանում կարելի է դատել օրինակ այս դեպքով «Տառասխալով մեդալներ »
Թե ոնց քանդվեց նախկին համակարգից ժառանգած կրթական համակարգը մի առանձին թեմա է: Հիմա էլ հայկական կրթական համակարգի վրայով անցնում է «Բոլոնիա» կոչվող մրրիկը որը վերջնականապես տակն ու վրա է անում ամեն ինչ:
Ինչ որ է մի դրական բան կա այս բոլորի մեջ: Ասում են, որ լիակատար բոլոնիզացումից հետո հայկական դիպլոմնեերը արդեն ընդունելի կլինեն եվրոպական կրթական համակարգի կողմից: Պատկերացնում եք ինչպիսի ապագա է բացվում մեր համալսարանական բիզնեսի համար: Աշխարհից բազմաթից փողոտ երիտասարդներ կլցվեն Հայաստան որպեսզի ձեռք բերեն երազած միջազգային չափանիշների դիպլոմները:
Այնպես որ դեռ դժվար է ասել, բոլոնիզացումից ով ավելի շատ կտուժվի Հայաստանը թե Եվրոպան, որին սպառնում է դիպլոմների մի ամբողջ հեղեղ Հայաստանից, Վրաստանից և Ադրբբեջանից:
Թե ոնց քանդվեց նախկին համակարգից ժառանգած կրթական համակարգը մի առանձին թեմա է: Հիմա էլ հայկական կրթական համակարգի վրայով անցնում է «Բոլոնիա» կոչվող մրրիկը որը վերջնականապես տակն ու վրա է անում ամեն ինչ:
Ինչ որ է մի դրական բան կա այս բոլորի մեջ: Ասում են, որ լիակատար բոլոնիզացումից հետո հայկական դիպլոմնեերը արդեն ընդունելի կլինեն եվրոպական կրթական համակարգի կողմից: Պատկերացնում եք ինչպիսի ապագա է բացվում մեր համալսարանական բիզնեսի համար: Աշխարհից բազմաթից փողոտ երիտասարդներ կլցվեն Հայաստան որպեսզի ձեռք բերեն երազած միջազգային չափանիշների դիպլոմները:
Այնպես որ դեռ դժվար է ասել, բոլոնիզացումից ով ավելի շատ կտուժվի Հայաստանը թե Եվրոպան, որին սպառնում է դիպլոմների մի ամբողջ հեղեղ Հայաստանից, Վրաստանից և Ադրբբեջանից:
Եվրախորհրդին անդամակցելուց հետո Հայաստանում տեղի ունեցած ընտրությունների մակարդակն ավելի է ընկել, ապրիլի 13-ին հայտարարել է ՀԺԿ ղեկավար Ստեփան Դեմիրճյանը, տեղեկացնում է ԱՌԿԱ-ն:
Համաձայն եմ Ստեփան Դեմիրճյանի կարծիքի հետ: Եվ պատճառը այդ մակարդակի անկումի շատ պարզ է: Երբ մենք դեռ Եվրախորհրդի անդամ չէինք ընտրակեղծիքների դեմ ընդվզումը ընկալվում էր, հանուն Արդարության ընդվզում: Արդարությունը ինքը վերազգային ու նույնիսկ վերմարդկային գաղափար է, դրա համար էլ մաքուր Արդարության համար պայքարը մոբիլիզացնում էր ժողովրդի լայն շերտերի ու իշխանությունները չէին կարող գնալ բացահայտ կեղծիքների:
Եվրախորհուրդ մտնելուց հետո, ընտրակեղծիքը սկսեց ընկալվել իբրև Եվրոպական արժեքների դեմ ուղղված բան, իսկ արդարությունը իբրև եվրոինտեգրացման խորհրդանիշ: Կատարվեց գաղափարների խեղաթյուրում: Այսինքն ընտրակեղծիքը այլևս չդիտվեց որպես ոտնձգություն արդարության դեմ այլ դարձավ զուտ աշխարհաքաղաքական խաղաքարտ: Պարզ է որ դրանից հետո ժողովուրդը ընդանրապես կորցրեց հետաքրքրությունը այդ բոլորի հանդեպ: Այդ դեգրադացիայի գագաթնակետը դարձավ 2005 թվի ռեֆեռունդումը որը վերաճեեց Եվրոպայի առաջ հերթական գալոչկա դնելու թատրոնի.... բայց առանց դերասանների
Համաձայն եմ Ստեփան Դեմիրճյանի կարծիքի հետ: Եվ պատճառը այդ մակարդակի անկումի շատ պարզ է: Երբ մենք դեռ Եվրախորհրդի անդամ չէինք ընտրակեղծիքների դեմ ընդվզումը ընկալվում էր, հանուն Արդարության ընդվզում: Արդարությունը ինքը վերազգային ու նույնիսկ վերմարդկային գաղափար է, դրա համար էլ մաքուր Արդարության համար պայքարը մոբիլիզացնում էր ժողովրդի լայն շերտերի ու իշխանությունները չէին կարող գնալ բացահայտ կեղծիքների:
Եվրախորհուրդ մտնելուց հետո, ընտրակեղծիքը սկսեց ընկալվել իբրև Եվրոպական արժեքների դեմ ուղղված բան, իսկ արդարությունը իբրև եվրոինտեգրացման խորհրդանիշ: Կատարվեց գաղափարների խեղաթյուրում: Այսինքն ընտրակեղծիքը այլևս չդիտվեց որպես ոտնձգություն արդարության դեմ այլ դարձավ զուտ աշխարհաքաղաքական խաղաքարտ: Պարզ է որ դրանից հետո ժողովուրդը ընդանրապես կորցրեց հետաքրքրությունը այդ բոլորի հանդեպ: Այդ դեգրադացիայի գագաթնակետը դարձավ 2005 թվի ռեֆեռունդումը որը վերաճեեց Եվրոպայի առաջ հերթական գալոչկա դնելու թատրոնի.... բայց առանց դերասանների
