«Արարատ» վերլուծական կենտրոնը, որի ղեկավարն է Արմեն Այվազյանը ունի արդեն իր Բլոգը

Հետաքրքիր նյութերից կարող եք նայել վերջերս Բերձորում կայացած սեմինարի և ազատագրված տարածքներ շրջայցից նկարներ:
http://blog.ararat-center.org/?p=6

«Քալիֆորնիան Քուրիերում» տպված մարտի մեկի դեպքերի վերաբերյալ Ա. Այվազյանի կարծիքը որպես քաղաքագետ և որպես ականատես: Նաև կան բուռն քննարկումներ:
http://blog.ararat-center.org/?p=4

Եվ ֆրանսիական «Յառաջ» -ում տպված հեռակա հարցազրույցը
http://blog.ararat-center.org/?p=7

Շարունակում եմ ներկա ներքաղաքականի իրավիճակի վերլուծությունը:

Նախորդ գրառումում գրել էի, որ Հայաստանում շարունակում է ակտիվ մնալ համընդհանուր դժգոհությունը: Այդ դժգոհության խորքային պատճառները ունեն և՜ սոցիալական բնույթ, և՜ փիլիսոփայական, ինքնագիտակցական: Այսօր Հայաստանում ստեղծվել է մի յուրահատուկ իրավիճակ երբ կա հստակ դժգոհության էներգիա, որի միջոցով կարելի է մեծ փոփոխություններ անել, բայց չկա այն գաղափարը, որը կկարողանա միավորել ու ուղղորդել այդ պոտենցիալը: Ավելի ճիշտ նույնիսկ գաղափարներն էլ համարյա թե կա,  բայց դրանց կրողների քանակը դեռ այնքան մեծ չի, որ հնարավոր լինի սկսել բեկում մտցնել իրավիճակի մեջ:

Սկսենք նրանից թե ի՞նչ է ուզում հայը: Հայը անփոփոխ է իր ցանկությունների մեջ: Հայը միշտ ուզեցել ու ուզում է նույն բանը, բայց համարյա թե միշտ չի կարողացել այն լիարժեք ստանալ, և համարյա թե միշտ ընկել է բարդ իրավիճակների մեջ իր ցանկության համար: Հայը ուզում է ազատություն: Ազատություն ոչ թե սանձարձակության ու իր եսակենտրոն ցանկությունները իրականացնելու համար, այլ ընդամենը իր ներքին արարիչ մղումները ինքնադրսևորելու համար:

Եղել են կայսրություններ, որ այս փաստը հասկացել են ու օգտագործել են հայի արարչական էությունը ի նպաստ իրենց կայսրության: Եղել են կայսրություններ, որոնք գնալով դեպի անկում, անասնական վախ են զգացել հայերի հանդեպ, հատկապես հայերի ազատատենչության հանդեպ, կարծելով թե հայի ազատատենչությունն է իրենց կայսրության կործանողը, այնինչ հայի ազատատենչությունը երբեք ուղղված չէ ինչ որ բանի դեմ, այն ունի միշտ արարիչ բնույթ և գլոբալ հաշվով վնաս չի պատճառում :

Ով հասկացել է այդ բանը շահել է, ով չի հասկացել միշտ տուժվել է, ցավոք ձեռքի հետ էլ վնասելով հայերին: Հայերի մյուս կայուն գծերից է արդարության սուր զգացումը, և բիրտ ուժի մերժումը: Հայը չի ընդունում բիրտ ուժով իրեն պարտադրած որոշում, բայց հաճախ էլ հայը չի ուզում բիրտ ուժին պատասխանել բռնությամբ ու խուսափում է բիրտ ուժին բախվելուց, բռնելով գաղթի ճանապարհը, կամ էլ ավելի վատ բարոյալքվել ու տրվել է բիրտ ուժին առանց դիմադրելու:

Սա է պատճառը, որ հայերի պատմությունը կարելի է բնորոշել, որպես 4000-ամյա ազգային-ազատագրական պայքար: Սկսած Հայկից մինչև մեր օրերը: Սա է պատճառը, որ հայերի համարյա թե բոլոր պատերազմները ծնվել են անարդարության ուժեղ զգացումից, և սա է պատճառը, որ հայը հաճախ հոգնել է բռնությունների դեմ պայքարներից ու ընկել է մի տեսակ հիպնոսի տակ ու չի դիմադրել / հատկապես երբ նրա դեմ գործի են դրվել քարոզչական հնարամիտ մեթոդներ բռնության հետ զուգահեռ /: Բայց բռնությանը չդիմադրելուն զուգահեռ պետք է նշել մի փաստ, որ ի վերջո հայ մտքի վրա հնարավոր չէ ազդել բռնությամբ, վկա այն իրողությունը որ չնայած թուրք իշխանավորների աներևակայելի բռնություններին հայը դեռ շարունակում է իր պայքարը թուրքական բռնատիրության դեմ, և մոտ ապագայում չի ենթարկվի նրան, չնայած այն բանին որ որոշ մարգինալ տարրեր փորձում են նրան հաշտեցնել այդ բռնատիրության հետ:

Իհարկե կարելի էր վերլուծությունը ավելի մանրակրկիտ դարձնել բայց դրա կարիքը իմ կարծիքով չկա, հիմնական ուրվագիծը սա է: Եվ սրա հիման վրա տեսնենք թե ինչ տեսակի քաղաքական ուժ կարող է իրապես իրականացնել հայության հավերժական իղձերը: Եվ կա արդյո՞ք այսօրվա Հայքում նման քաղաքական ուժ, որ ի վիճակի լինի գնալ նման ուղով:

Գոլոս Արմենի թերթի կայքից կարող եք քաշել Արթուր Բաղդասարյանի ու բրիտանական դիվանագետի միջև կայացած տխրահռչակ երկխոսության ձայնային ֆայլը:

Ֆայլի չափն է 16 ՄԲ